Dagtekst van maandag 20 december 2010

Voor de kabbalisten is de Godheid een dusdanig onbereikbare …

20/12/2010

Voor de kabbalisten is de Godheid een dusdanig onbereikbare entiteit, dat zij Hem situeren voorbij het licht en de duisternis, voorbij de geschapen werelden. Aan die entiteit hebben ze de naam gegeven van Aïn Soph Aur: Licht zonder einde. En om nog beter zijn mysterie tot uitdrukking te brengen, hebben ze voorbij Aïn Soph Aur een regio geschapen die ze Aïn Soph hebben genoemd: Zonder einde, en zelfs voorbij Aïn Soph, Aïn: Zonder. Aan de oorsprong van het universum ligt dus een ontkenning. Zonder, wat afwezigheid, ontbreken betekent, houdt echter niet een ‘niet-bestaan’ in. Aïn is niet het absolute niets, zoals sommigen het Nirvana van de hindoes hebben voorgesteld. In feite is het juist het tegenovergestelde. Aïn Soph Aur is net als het Nirvana niet een niet–bestaan, een niets, maar een leven voorbij de schepping, voorbij het gemanifesteerde, en zóver daar voorbij, dat het niets meer lijkt te zijn. Aïn Soph Aur, Aïn Soph, Aïn… zo hebben de kabbalisten getracht de essentie van de Godheid te definiëren. Het gaat ons begrip te boven, maar deze woorden kunnen ons het gevoel geven uit te drukken wat onmogelijk is.