Dagtekst van zaterdag 4 maart 2017

Eenheid mag niets of niemand uitsluiten - Wanneer op politiek of economisch vlak opgeroepen wordt tot eenheid

04/03/2017

Wanneer op politiek of economisch vlak opgeroepen wordt tot eenheid, gaat het bijna altijd om akkoorden die steunen op egoïstische belangen, een beetje zoals rovers die een bende vormen om overvallen te plegen. Uiteraard is dat geen echte eenheid, maar dit wordt eronder verstaan: zich verenigen om zich op iemand te storten, met als doel hem te verdringen of zelfs vernietigen. Wanneer de burgers van een land zeggen: “Laten we ons verenigen!” en die eenheid heeft slechts tot doel om het buurland te bestrijden, in plaats van ermee overeen te komen, kan je niet echt spreken van eenheid. De ware eenheid moet altijd zo groot mogelijk zijn. Wanneer een orgaan in het lichaam de eenheid voor zichzelf zou realiseren, zonder in harmonie met de andere organen te werken, zal het zich wellicht goed voelen, maar de andere organen zullen lijden en de eenheid zal in het gedrang komen. Wanneer we over eenheid spreken, verstaan we daaronder een universele, kosmische eenheid, waarvan niets of niemand is uitgesloten. Maar deze eenheid moet eerst in onszelf gestalte krijgen: al onze cellen, al onze neigingen verenigen en richten naar God. Deze inspanning die we doen zal afstralen op andere eenheden, de mensen, en al die kleine verspreide eenheden zullen, wanneer ze zich aaneensluiten, een universele eenheid vormen.