Dagtekst van vrijdag 8 oktober 2010

Stel, een paar dagen geleden kwam je een vriend tegen: hij …

08/10/2010

Stel, een paar dagen geleden kwam je een vriend tegen: hij was springlevend. Daarna kreeg hij een ongeluk, en nu zie je hem op een bed liggen: hij is dood. Hij is nog steeds dezelfde, maar iets onzichtbaars heeft hem verlaten, iets waardoor hij kon lopen, praten, denken, liefhebben. En je kunt al het voedsel en al de schatten van de wereld naast hem neerzetten en tegen hem zeggen: ‘Dit is allemaal voor jou, wees blij!’ Vergeefs, hij verroert zich niet. Hoe kunnen we derhalve het bestaan van een onzichtbare wereld in twijfel trekken? De zichtbare wereld – dit lichaam hier – is niets als het niet bezield, ondersteund wordt door een onzichtbare werkelijkheid. Achter het zichtbare moet je altijd het onzichtbare zoeken. Als de wereld voor ons bestaat, als we de hemel, de zon, kunnen zien, is dit dankzij dat onzichtbare beginsel in ons dat ons in staat stelt ze te ontdekken via de zichtbare instrumenten die onze ogen zijn. Als dit onzichtbare principe er niet was, zouden onze ogen nutteloos zijn, we zouden er niets mee zien. De zichtbare wereld is slechts het omhulsel van de onzichtbare wereld, en zonder deze zouden we niets kunnen kennen van al wat om ons heen bestaat.