Dagtekst van dinsdag 2 augustus 2011

Liefde - hoe haar poëzie bewaren

02/08/2011

Een jongen en een meisje beginnen elkaar te beminnen. Van tijd tot tijd ontmoeten ze elkaar, schrijven zij elkaar; de cadeautjes die ze elkaar geven, de haarlokjes, een enkele bloem of een rozenblaadje zijn voor hen als talismans, geladen met een oceaan van uitstraling. Ze voelen zich gelukkig, gestimuleerd, geïnspireerd. Hij is een ridder, een prins, en zij de Schone Slaapster! Ze leven in poëzie, ze wandelen samen, kijken elkaar aan, alles wordt mooi, hun liefde is zuiver, ideaal. Echter, vanaf de dag waarop ze hun liefde op fysiek vlak willen gaan beleven, wijkt geleidelijk de poëzie en wordt ze door proza vervangen. Je zult zeggen: ‘Maar we kunnen niet voorgoed in die ideale wereld blijven.’ Dat zeg jij. Als je beslist wilt afdalen, ga je gang, maar je zult de wereld van de poëzie, van de ware schoonheid verlaten en zelfs je vreugde zal afnemen. Dus, hou zolang je kunt een beetje afstand in de liefde, want het is precies die afstand die je zal vervullen, inspireren. Dankzij deze afstand zal je blijven liefhebben.