Dagtekst van woensdag 2 augustus 2017

De identificatie: mogelijkheid om te versmelten met al wat bestaat - Het is je wellicht al eens overkomen

02/08/2017

Het is je wellicht al eens overkomen, ten minste één keer in je leven, dat je plotseling het gevoel had jezelf te identificeren met een man of een vrouw die je aan het bekijken of beluisteren was, ofwel met een natuurverschijnsel dat je aanschouwde: een rivier, een waterval, een bron, een ster, de blauwe hemel, de zon... Als we ons op die manier kunnen vereenzelvigen met mensen en dingen, is het omdat we in werkelijkheid veel meer zijn dan wat we lijken. Als individuen zijn we zus of zo, met een bepaalde fysieke verschijning, een identiteit, een naam, enz. Maar in onze ziel en in onze geest zijn we heel het universum, zijn we alle wezens. In de literatuur vinden we het relaas van zulke ervaringen, maar velen bekijken dat als een delirium of, in het beste geval, als poëtische verbeelding. Voor zogenaamd normale mensen is iemand die beweert dat het hem overkomen is zich te identificeren met bomen, meren, bergen, sterren, met de zon of met de Godheid, een dichter of een gek. Welnu, die dichter of die gek zegt juist wat ieder mens in werkelijkheid is.