Dagtekst van dinsdag 8 februari 2011

Kaars - analogie met de mens

08/02/2011

Je steekt een kaars aan... Haar vlam zal je verlichten zolang zij wordt gevoed door het verbranden van de was. Deze verbranding is in zekere zin een offer. Zonder offer is er geen licht. Het vuur heeft behoefte aan voedsel, en het kaarsvet is precies dat voedsel. Dat weet je wel. Maar wat je niet weet, is dat de mens kan worden vergeleken met een kaars, omdat hij alle materialen bezit die nodig zijn om de vlam in hem te voeden. Deze materialen zijn die van zijn lagere natuur: het egoïsme, de agressie, de sensualiteit enzovoort. Hij moet ze opofferen om zijn vlam brandend te houden. Wat mensen ervan weerhoudt dat offer te brengen, is de angst te zullen verdwijnen. Er zal natuurlijk iets van ons verdwijnen, maar dat iets moét juist verdwijnen, zodat iets anders verschijnt dat zuiverder, meer lichtend is. Precies zoals het materiaal van de kaars verdwijnt, zodat het licht blijft schijnen. Je zult zeggen dat er na enige tijd niets meer van de kaars overblijft. Ja, maar de mens kan onbeperkt branden. Eenmaal ontstoken kan hij niet meer uitdoven, omdat zijn brandstof onuitputtelijk is.