Dagtekst van maandag 10 oktober 2005

In het oude China leefde een grote wijze. Zijn vrouw kwelde …

10/10/2005

In het oude China leefde een grote wijze. Zijn vrouw kwelde hem onophoudelijk met haar beschuldigingen: “Wat verdien jij met je wijsheid? Wij komen maar net rond en ik slijt mijn jeugd in de zorg voor het huishouden. Ik wil mooie kleren en juwelen, ik wil mij vermaken, net als alle andere vrouwen van mijn leeftijd.” Uiteindelijk zei de wijze, moe van al die scènes, tegen haar: “Als je een man vindt waarmee je gelukkiger denkt te zijn, kies dan voor hem, ik houd je niet tegen.” En dat deed ze uiteindelijk ook… Maar op een dag stierf de oude keizer. Hij had geen erfgenamen, en nadat men in het hele land had gezocht naar een opvolger die waardig was hem op te volgen, ontdekte men uiteindelijk deze wijze, die men tot keizer kroonde. Toen zijn vrouw dit hoorde, kwam zij naar hem toe en zei: “Nu begrijp ik hoe dwaas en lichtzinnig ik ben geweest door je kwaliteiten niet te waarderen. Maar ik was jong, vergeef mij. Ik wil bij je terug komen.” Hij luisterde rustig naar haar, zonder haar enig verwijt te maken, draaide zich vervolgens om naar een dienaar en vroeg: “Breng mij een beker met de kostbaarste drank.” Toen hij de beker in zijn handen had, goot hij de inhoud op de grond en zei tegen zijn vrouw: “Als je deze drank weer even zuiver kunt vergaren als hij aanvankelijk was, wil ik je terugnemen.” En de vrouw huilde, want zij wist dat dit onmogelijk was.