Dagtekst van maandag 29 september 2014

De kosmische collectiviteit - daarvoor te werken verrijkt ons

29/09/2014

Net zoals de stenen, de planten en de dieren, maakt de mens deel uit van het universum. Maar omdat hij een denkend wezen is, speelt hij een bijzondere rol: hij moet deelnemen aan de constructie van dit gebouw dat het collectieve leven is. Degene die alleen voor zichzelf werkt, zal niet veel goeds overkomen. Iemand zal zeggen: ‘Maar hoe? Door voor mezelf te werken kan ik iets verdienen!’ Nee, want deze ‘ik’ waaraan hij al zijn inspanningen wijdt, deze egoïstische ik, afgescheiden van de anderen, is een afgrond en door zich op zijn eigen belangen te concentreren, gooit hij zonder dat hij er erg in heeft, al zijn rijkdommen in deze afgrond. Terwijl hij denkt te verdienen, lijdt hij in werkelijkheid verlies. De mensen, die zich bewust zijn van al hetgeen ze kunnen verkrijgen als ze voor de collectiviteit werken, zijn dun gezaaid. Daar moet je niet uitsluitend de menselijke collectiviteit onder verstaan, maar alle schepselen in het universum, tot aan God Zelf. Opdat zelfs de meest verstokte materialisten me zouden begrijpen, zou ik zeggen dat deze kosmische collectiviteit, deze onmetelijkheid waarvoor we moeten werken, vergelijkbaar is met een bank waarop je je kapitaal plaatst. Alles wat we ervoor doen, zal op een dag vermeerderd naar ons terugkeren.